Zasady snookera
Profesjonalne stoły do snookera mają ponad 3 metry długości i są wyłożone specjalnym suknem. Przygotowaniem stołów do turnieju snookerowego zajmuje się specjalna firma, przygotowująca ręcznie każdy stół. Jeżeli sukno jest położone nieprawidłowo zawodnikom zdarza się nie trafić dobrze bili. Snooker oglądany z boku wydaje się prostą grą, ale w rzeczywistości gracze, muszą dobrze się natrudzić by dobrze odbić bile z poprawną rotacją. Jedną z ciekawych zasad snookera jest obowiązek dotykania przynajmniej jedną nogą ziemi. Gracz podczas uderzenia nie może położyć się na stole, przynajmniej jedna noga musi stykać się z podłożem. Podczas uderzenia gracz może wykorzystać dodatkowy przyrząd jak krzyżak, lub mostek. W snookerze krzyżak to rodzaj kija z krzyżykiem na końcu. Wykorzystywany jest w sytuacji gdy biała bila jest blisko innych bil, przy precyzyjnych zagraniach. Innym często wykorzystywanym przyrządem jest mostek, czyli kij z rodzajem podkowy na końcu. Zawodnicy wykorzystują go podczas wybijania bili białej, która np. jest otoczona przez czerwone. Zasadą jest że nie wolno uderzyć innej bili niż biała, więc w takiej sytuacji mostek jest bardzo przydatny.
Zawodnicy snookera mają dużo rodzajów uderzeń do wykorzystania. Zazwyczaj uderza się albo aby zdobyć punkt, albo aby uderzyć bilę odstawną. W snookerze odstawna to rozwiązanie bezpieczne, ponieważ nie wystawia się żadnej czerwonej do wbicia, a można kontrolować białą w taki sposób, aby zostawić przeciwnikowi snookera. Biała bila może zostać uderzona z różna rotacją: postępową, wsteczną lub można zagrać stop ball. Rotacja postępowa polega na takim uderzeniu bili białej, aby po wybiciu czerwonej dalej za nią podążyła. Na tej zasadzie rotacja wsteczna w snookerze polega na powrocie bili białej prawie do punktu, w którym znajdowała się przed uderzeniem. Stop ball polega na zatrzymaniu bili białej w miejscu bili, w którą uderzyła. Zawodowi snookerzyści potrafią także podkręcać bile by leciały dokładnie tak jak sobie zaplanowali. To są tylko podstawowe uderzenia, ponieważ w profesjonalnym snookerze można spotkać ich o wiele więcej, a także różne ich kombinacje. Dlatego właśnie uważa się, że aby być na prawde dobrym snookerzystą trzeba trenować już od dzieciństwa. Najlepsi gracze mają swoje szkoły snookera, w których uczą swoich następców, jednak aby nie jest to szkoła dla wszystkich, wraz z marką zawodnika wzrasta cena jednej lekcji.
Wśród pierwszej szesnastki najlepszych snookerzystów, rzadko dochodzi do wielkich zmian. Miejscami się wymieniają ale nazwiska jakie się pojawiaja są raczej stałe. Najbardziej znanymi snookerzystami są Ronnie O'sullivan, John Higgins i Steven hendry. Ten ostatni jest najbardziej utytułowanym snookerzystą choć powoli oddala się od pierwszej szesnastki światowego rankingu. Powoli z gracza, zmienia się w trenera, przygotowującego młodych snokerzystów, do przyszłych turniejów. Bardzo znany jest również Ronnie O'Sullivan, który ma wyjątkowy dar do snookera. Do niego należy największa ilość breaków maksymalnych podczas turniejów. On także jest autorem najszybszego breaka maksymalnego. Zazwyczaj gracze budują breaki bardzo powoli bojąc się nieudanego wbicia. W histori snookera pojawiały się breaki maksymalne, które były wbijane przez prawie godzinę. O'Sullivan najszybszego maksa wbił w niecałe pięć minut. Sztuka ta udała mu się głównie dzięki wielkiemu talentowi, który posiada do tego sportu. Jest bardzo uzdolniony i jeżeli tylko ma ochotę to potrafi ograć każdego. Dlatego właśnie na meczach snookerowych z jego udziałem zawsze są komplety publiczności.